een engel in de herfstzon

Donderdagochtend 10 november. Ik babbel met Pat, mama van Bie. 

Keuvelende mama's aan de schoolpoort. Ik zag ze vroeger vaak in mijn ooghoeken terwijl ik naar het werk spurtte. Vandaag ondervind ik de bizarre luxe van een gesprek zonder de stress van tijdslimieten. De herfstzon zorgt voor extra comfort. Pat laadt mij op met energie. Ze is een engel.

Ik breng het grootste deel van de dag door op de boekenbeurs. Heerlijk!

Voor ik Indi van school haal, wip ik de Delhaise binnen. Mijn gsm gaat af. Sandrine van de pleegzorgdienst stelt zich voor. De vraag hoe het met ons gaat, werkt als een rode lap op een stier. Ik begin te razen over de moeilijke momenten van de afgelopen weken, het tekort aan steun van professionelen en de frustraties die hieruit zijn ontstaan. Sandrine luistert rustig en stelt voor dat ze zo snel mogelijk bij ons langskomt. We maken een afspraak: dinsdagavond om 18.30 uur.

Ik bel mijn man met het nieuws en verlaat de winkel zonder aankopen. Indi en ik doen het straks wel samen.

Eindelijk, een maand na de pleegzorgplaatsing, krijgen we ons eerste huisbezoek. Zo hoort het niet! Uiteraard zijn er excuses en verzachtende omstandigheden. 

We duimen dat er vanaf dinsdag een intensievere communicatie van start kan gaan. We hebben veel steun gehad aan onze familie, vrienden, kennissen en collega's, maar daarbovenop hebben we nood aan professionele begeleiding.

Het kan vanaf dinsdag alleen maar beter gaan...

Indi's eerste songtekst

de zon is al gekomen

maar de warme winter ook

en de sneeuw

oh ja het wereld

en de zon ook

en het wereld komt

de winter en de sneeuw

en de zon

en de warme winter ook

tondeuse

Lieve Indi


Zondag sta je samen met mama 20 minuten vroeger dan afgesproken aan de deur. Papa, broer en zus wachten in de auto. Ik schrik me te pletter. Je schattige krullen zijn weg! Mama heeft de tondeuse op je losgelaten. 


Je schopt niet de scène van de vorige keer. Na een huilbui van drie minuten ben je alweer opgewekt. Je stelt me opnieuw dezelfde vragen. Ik toon je een fragment uit 'de rechtbank' zodat de jeugdrechter en de advocate ook voor jou een gezicht krijgen. 
We kijken naar 'de kleren van de keizer', eten worst met broccoli en spelen dokter bibber en memory. Jij wint. Dan stopt Elke je in bed. 


Maandagochtend doe je vlotjes wat ik je vraag. We hebben alle tijd. De nieuwe school begint pas om vijf voor negen. We fietsen er naartoe. Je maakt kennis met juf Rani, met de directrice en met je nieuwe klasgenoten. Iedereen is heel lief voor je. Op juf Rani's schoot laat ik je met een gerust gevoel achter.


Lieverd, het grote avontuur van nieuwigheden is zo goed als achter de rug. Nu gaan we routine in ons gezinsleven kunnen brengen. Uiteraard met respect voor de bezoeken aan je ouders.


Ik begin aan mijn laatste week pleegzorgverlof. Het is een bewogen periode geweest. Een paar keer ben ik emotioneel diep gegaan en leek ik mijn drive te zijn verloren. Vandaag heb ik het gevoel dat alles in zijn plooi valt, dat de dingen zijn zoals ze moeten zijn.


Liefs


Dine

inhaalmanoeuvre

Hoe breng ik onder woorden wat er sinds 13 oktober gebeurde? Beginnen bij het begin? Het aandurven om ook over de minder goede dingen te schrijven? Alé hop dan maar.

Afscheidsfeest op 12 oktober

Indi geniet met volle teugen van de aandacht, de cadeautjes en de pannenkoeken. Sien, Noah en Agnes zijn er ook. De begeleiders van het CKG zorgen voor leuke spelletjes. We amuseren ons allemaal en laten een opgewekte Indi achter.

Gesprek met de consulente van de jeugdrechter op 13 oktober 

Frankrijklei 38. We stappen te vroeg uit de lift, nemen de trap en staan voor een gesloten deur. Op elke verdieping zijn de toegangsdeuren potdicht, behalve op het gelijkvloers. We nemen opnieuw de lift. Dit keer belanden we zonder omwegen op de vierde verdieping. 


In de wachtzaal zit een koppel dat te blank is om Indi's ouders te zijn. Even later stappen ze binnen. Geen oogcontact. Ik profiteer nog even van mijn anonimiteit om hen te observeren. E van de pleegzorgdienst geeft ons een hand en stapt dan op de ouders af. 

"How are you?"
"Fine"


Geen oogcontact. Geen nieuwsgierige blikken in onze richting.


L van de pleegzorgdienst komt als laatste binnen in de wachtzaal. 
Ann, de consulente van de jeugdrechter, begroet alle aanwezigen en begeleidt ons naar een vergaderlokaal.


Wat dan gebeurt, durf ik te benoemen als een voor mij traumatische ervaring. De papa begint te razen. Hij is kwaad en gefrustreerd over misverstanden en foute communicatie. De pleegzorgplaatsing heeft hij verkeerd begrepen. Hij ging ervan uit dat we alleen in het weekend voor Indi zouden zorgen en dat hij in de week verder in het CKG zou wonen. Hij is Indi op een woensdag komen bezoeken in het CKG. Indi was er niet. Op stap met ons. Hij vertelt over de problemen die hij in het verleden heeft gehad, maar die nu zijn opgelost. Hij houdt van zijn zoon en wil dat hij zo snel mogelijk thuis komt wonen.


Ann, L en E bieden weerwerk. De papa wil het lokaal verlaten. De mama praat de papa terug in zijn stoel. Er volgen monologen. Niet altijd even verstaanbaar. Verwijtend. Wij zitten erbij en kijken ernaar.


De ouders verlaten het lokaal zonder dat er een duidelijke bezoekregeling is overeengekomen. Wel krijgen ze de toelating om Indi bij ons op te halen op zaterdag 22 oktober om 11 uur voor een familiefeest. Ze moeten hem op zondag om 11 uur terugbrengen.

L zal een bezoekregeling op papier zetten en aan alle partijen bezorgen. Ze merkt dat ik onder de indruk ben, ziet mijn rode kop.


Intussen sms't dochter Elke. We hebben een afspraak in de hal van het centraal station. Ik sms terug dat ik een beetje vertraging heb. 


Ann leest het dossier voor. Bij het horen van elke nieuwe tegenslag in Indi's jonge leventje voel ik mij dieper wegglijden in onmacht en woede. Ik neem afwezig afscheid.


Elke heeft een rotdag achter de rug. Ze gaat sinds september naar een nieuwe school. Die valt zodanig tegen dat ze mij smeekt om nog van school te mogen veranderen. Ik sta er open voor, maar ben nog absoluut niet bekomen van de Frankrijklei. Elke voelt dat ze onvoldoende tot me doordringt. We krijgen ruzie.


De verhuis op 14 oktober


Gelukkig moet ik vandaag niet werken. Ik huil, vloek en tier zowat de hele dag. Onmacht en woede om wat Indi als baby en peuter is overkomen. Ik contacteer Elke's huidige school en een potentiële nieuwe school. Maandag gaan we in beide scholen op gesprek.


Als we vertrekken om Indi van het CKG af te halen, voel ik mij leeg en uitgeput.


Indi's speelgoed, favoriete boeken en kledij staan netjes ingepakt in dozen. Het boek van de dikke vette pannenkoek is vermist. Als het boven water komt, zullen ze het voor Indi bijhouden. 

We krijgen Indi's plakboek mee. Het bevat een foto en een persoonlijk afscheidswoord van iedere begeleider, tekeningen en schrijfsels van de kinderen. Het is prachtig. Hier gaat hij later veel plezier aan hebben! 
We krijgen ook een cd-rom mee met foto's en een filmpje. We bekijken het montagewerk op de televisie, samen met de kinderen en de begeleiders. Zoveel mooie herinneringen. 


Indi wisselt vrolijk lieve woorden, knuffels en kusjes met iedereen. Dan vertrekken we. Twee begeleiders wuiven ons uit aan de voordeur. Het doek valt.

Nieuw gezinsleven


Het is zoeken naar evenwicht in onze nieuwe gezin. Indi tast constant de grenzen af. We zorgen voor structuur en proberen met zijn allen één lijn te trekken. Moeilijke oefening.

De gesprekken op maandag leiden tot een verandering van school voor Elke. 

Zitting jeugdrechtbank op 18 oktober 

Hoewel we geen uitnodiging op papier kregen, vinden we vlot onze weg naar de juiste locatie in het justitiepaleis. Papa, mama en zusje arriveren. We wachten samen op de advocate van Indi. Als zij arriveert, kan de zitting beginnen.

De jeugdrechter, een pittige jonge vrouw, bekijkt ons met strenge blik en vraagt wie wij zijn. In haar dossier vindt ze niets terug over een pleegzorgplaatsing. Ze vindt het schandalig dat er beslissingen achter haar rug werden genomen en schrikt nog meer als we vertellen dat Indi intussen al bij ons woont. Ze schort de zitting tijdelijk op.

Als ze de ontbrekende documenten te pakken heeft gekregen, mogen we opnieuw binnenkomen. Uiteindelijk wijst ze Indi voor een jaar aan ons toe. Oef!


Eerste bezoekweekend op 22 oktober


We brengen een opgewonden Indi naar de ouderlijke woonst. Hij houdt de hele autorit lang wijs- en middenvinger van beide handen gekruist, maar wil niet vertellen waarom. 


Hij begroet enthousiast mama, broer en zus. De kinderen starten hun spel. Wij vertrekken met een goed gevoel. 


Op zondag krijgen we een jongen over de vloer in Bollywoodoutfit met een enorme teddybeer in zijn armen. Mama, zusje, halfbroer met partner en halfzus zijn erbij. We praten nog even over het bezoek. Als mama Indi knuffelt ter afscheid, huilt hij hartstochtelijk. De halfzus huilt mee. Ik moet mijn lichaam in de strijd gooien om Indi van zijn mama af te plukken. Even later sta ik met een schoppende, slaande, schreeuwende, jammerende kleine jongen in mijn armen. We houden hem in bedwang, krijgen enkele rake klappen en laten hem dan op de zetel liggen. Na een kwartier geeft hij de strijd op. Hij ligt stilletjes voor zich uit te staren. We dringen niet tot hem door. Elke wel. 


Mijn uitstapje met Elke komt in het gedrang. We krijgen opnieuw ruzie, maar gelukkig strijken we de plooien snel glad en kunnen we toch nog op stap als Indi slaapt.


Laatste week in de oude school


Indi vraagt veel negatieve aandacht op school. Hij krijgt de kans om zijn verhaal te doen en uit te huilen bij de zorgleerkrachten. De juf zet hem in de bloemetjes, bundelt tekeningen van de klasgenootjes en maakt met de kinderen een leuke poster met handafdrukken van iedereen. Indi weigert om er ook maar één blik op te werpen. Als ik hem van school haal, blijft het afscheidscadeau achter in de klas. 

Bezoekregeling


De brief met de bezoekregeling ziet er als volgt uit:

Hier volgen de data van de bezoeken. Volgende weekends gaat Indi naar de ouders van vrijdagavond 18 uur tot zondag 17 uur. De ouders staan in voor het vervoer tijdens deze weekends.

- vrijdag 4 november t.e.m. zondag 6 november 2011

- vrijdag 25 november t.e.m. zondag 27 november 2011

- vrijdag 16 december t.e.m. zondag 18 december 2011

- vrijdag 6 januari t.e.m. zondag 8 januari 2012

We zijn verbaasd over de uitbreiding naar vrijdagavond. Dat kwam niet ter sprake tijdens het gesprek met de consulente. We besluiten ons bij de regeling neer te leggen.

 

Herfstvakantie



Op maandag komen Sien en Noah spelen. We trekken naar een speelplein (mét buis) en ravotten in het bos. 
Tijdens 'schipper mag ik overvaren' vind ik eindelijk mijn drijfveer terug! 

Op dinsdag krijgen we bezoek van mijn vriendin. Het klikt meteen tussen haar en Indi. Samen leggen we hem in bed. 


Op woensdag gaan we naar Bobbejaanland. Indi belt 's morgens naar het CKG om het aan te kondigen en 's avonds belt hij nog eens om zijn relaas te doen.

























Op donderdag doen we rustig aan. Elke moet studeren. 
Indi's mama belt ons op. Ze kan Indi niet om 18 uur komen halen omdat de nachtwinkel op dat uur open gaat. Ik lees haar de brief voor met de bezoekregeling, vertaal deze nog eens naar het Engels en zeg haar dat wij de regeling strikt moeten respecteren. Ze neemt hier geen vrede mee en zal contact opnemen met de pleegzorgdienst en de consulente. Als ze Indi aan de lijn heeft, vertelt ze hem dat ze misschien niet kan komen. 
Ik neem uitgebreid de tijd om Indi uit te leggen waarom zijn mama misschien niet kan komen, waarom hij niet thuis mag wonen en waarom hij bij ons is. Ik vertel dat de jeugdrechter de baas is en dat we allemaal moeten doen wat zij zegt. 
"Mag ik dan nog eens in het CKG slapen?"
"Dat gaat niet lukken. Een ander kindje slaapt nu op je kamer. We zullen nog eens op bezoek gaan, vind je dat goed?"
"Ja! Dan ga ik vertellen dat ik bij mama en papa ga wonen. Wat gaan jullie met mijn bed doen als ik terug bij mama woon?"
"Oh, misschien verkopen of weggeven."
"Nee nee, je moet naar het CKG een ander kindje halen. Ali wil wel!"
"Weet je nog hoe die mij heeft ondergesabberd?"
"Ja, hahahaha."


Als Indi eindelijk slaapt, mail ik Ann over het telefoontje van de mama.



Op vrijdag belt Ann. We moeten ons strikt aan het afgesproken uur houden. Ze heeft dit telefonisch aan de papa meegedeeld, maar die heeft boos ingelegd. Later mailt ze dat ze de mama te pakken kreeg. Zij reageerde rustiger en beloofde Indi op het afgesproken uur op te halen.


Om Indi een beetje afleiding te bezorgen, gaan we zwemmen.


Stipt om 18 uur staan de papa en het zusje aan de deur. Indi vertrekt vrolijk. Drie minuten lang heb ik hartkloppingen. 


Sien's mama Agnes en ik treffen elkaar in ons stamcafé. Heel toevallig delen wij deze gezellige stek al jaren zonder elkaar te kennen. We voelen er ons allebei geliefd en geborgen. We spelen pool en laten ons tot twee maal toe door de tegenpartij afdrogen.


Op zaterdag voel ik mij down. Niet leuk voor mijn huisgenoten! 's Avonds gaat Elke naar haar papa en wij gaan dineren bij onze collega-pleegouders Tim en Sam. We vertellen ons verhaal en vinden troost en steun bij deze goede vrienden. Zij geven ons het gevoel dat we er niet alleen voor staan.

En dan is het alweer zondag

Sam slaagt erin mij te motiveren om opnieuw te bloggen.

Lieve sympathisanten, het is een hele brok lectuur geworden over een moeilijke periode. Een inhaalmanoeuvre. Bedankt voor de luisterende oren en de lezende ogen!

Liefs

Dine
 

kieken

Lieve Indi


Nog maar drie kruisjes op je kalender zetten en je komt bij ons wonen. Spannend hé! 


We halen je vrijdagavond op en lopen even langs je toekomstige kleuterschool. De speeltuin ligt er verlaten bij. Verontwaardig merk je op: 'er is geen buis om van te glijden'. Aiai!
Thuis loop je rond alsof je hier al jaren bent. Heerlijk vinden wij dat. Vrijdagavond lees ik je geeuwend een bedverhaaltje voor. 


Als ik je favoriete liedje zing, leef ik op door je aanstekelijke lach.

er zat een kieken op het spoor
en de trein die kon niet door
ai ai toedeloedelei
met veel getoeter en lawaai

ging dat kieken dan op zwaai

ai ai toedeloedelei

tok tok tok tok tok
tok tok toooook tok tok

tok tok tooook tok tooooook kedei

met veel getoeter en lawaai 

ging dat kieken dan op zwaai

ai ai toedeloedelei

Zaterdag ben ik vroeg uit de veren. Ik ga een halve dag werken. 's Middags rep ik me naar huis. We gaan boodschappen doen. We kopen een groot croque-monsieur toestel. Het oude is stuk en we vinden het een leuk idee om er eentje cadeau te doen aan Elke. Ze is namelijk morgen jarig. Je zelfgemaakte kaart heb je haar al gegeven.

Na het avondeten kijk je vol ongeduld uit het raam. Sien komt je namelijk halen. Je mag bij haar logeren en er het grootste deel van de zondag spelen. Sien's mama Agnes hebben we al op je school ontmoet. Gerard, Sien en zus Noa zien we voor het eerst. We gaan hartelijk en spontaan met elkaar om. Jij straalt en geniet van de aandacht.

Zondag pikken we je bij Sien op. Het is de bedoeling dat we pizza gaan eten voor we je terugbrengen naar het CKG. Je protesteert. Je buik zit nog veel te vol met drie porties frieten.

Je zit stil op een stoel terwijl de volwassenen praten. Agnes vertelt in het Frans dat je het moeilijk hebt met het feit dat er een ander kindje in je slaapkamer intrekt. Je reageert niet als we iets vragen. Ik neem je op schoot. Je vertelt me dat je niet naar de nieuwe school wil, want er is geen buis. Ik troost en streel je. Prompt val je in slaap. 

Na je hazenslaapje ga je nog even wild spelen. Als we vertrekken, wil je geen afscheid nemen. 

In het CKG gedraag je je uitbundig en opstandig. We laten je achter in de professionele handen van Wout. Aan je slaapkamerraam doet hij teken dat je aan het huilen bent. Onderweg naar huis voel ik mij schuldig. Was het te vroeg om je te laten logeren? Hebben we fouten gemaakt? Gelukkig belt Wout. Je was overstuur over het ontbreken van een buis op de speelplaats van de nieuwe school, maar nu slaap je rustig. 

Het is hard voor je hé, al die veranderingen. Je hebt geen andere keuze dan ze te doorstaan. In jou schuilt veel levensvreugde en doorzettingsvermogen. Ik ben er zeker van dat je de positieve kanten van de pleegzorg gaat leren zien en waarderen. 

Als het te snel voor je gaat of je vindt dat de grote mensen te veel het kieken uithangen, laat dan maar van je horen. Je hebt het recht om het niet met ons eens te zijn.

Ik hou van je.

Liefs

Dine

mannenweekend

Hi5 Indi, 

Deze editie van de blog mag ik, je pleegpapa, "reporter ter plaatse" spelen. Dine is er niet het hele weekend bij, dus 't is een beetje 'mannenweekend'. 

Zaterdagvoormiddag staat steevast winkelen op het programma. Je blijft dat voortreffelijk doen. Even probeer je met een geweldige vanzelfsprekendheid een pak snoepjes in het winkelkarretje te smokkelen. Ik wijs je er op dat we dat best even vragen en een oud dametje komt naar me toe en zegt "gij brengt die goe groot"… Af en toe een pluim geeft je vleugels.

In de namiddag moet Elke naar de zangles en Dine gaat met haar mee. Elke gaat na de les naar haar papa. Je bent de rest van het weekend 'enig kindje'. We besluiten niet op Dine te wachten en we halen de fietsen van stal. We rijden langs het kanaal, helemaal tot in Oelegem. Ik weet daar een leuke taverne met lekkere ijsjes. De taverne is gesloten … Niet getreurd, onderweg zagen we een ijskarretje, een eindje voor de wei met lama's. Natuurlijk kies je voor dat raketmodel met al die opzichtige kleurtjes! 

Ik vertel je over het park van Schilde waar wilde ezels grazen. Aan de ingang van het park staat een oud mannetje eendjes te voeren. Alleen met je ogen maak je hem de zak met stukjes brood afhandig. Zou je nu al doorhebben hoe sterk dat wapen van je mooie ogen is? Gelukkig is de zak van papier want hij gaat met de laatste stukjes brood mee de vijver in. "Gaan we nu naar de zebra's?" vraag je. De ezels zijn zo verdrietig over deze zwart-wit-voorstelling dat ze zich niet laten zien. We spreken af dat we eens terugkomen met Dine, die weet de ezels wel te vinden. En je teleurstelling is zo weer opgelost. 




Onderweg naar huis leg ik je uit dat bloemen niet gemaakt zijn om geplukt te worden. Zelden een stel wenkbrauwen zo een uitdrukking van overpeinzend ongeloof zien maken. 

De tijd gaat supersnel als het leuk is en voor we het goed beseffen is er het avondmaal, nog wat spelen en dan bedtijd. Morgen is er weer een drukke dag. Omdat het zandmannetje wat vertraging heeft, kom ik je nog even troosten met een led-lampje voor onder je hoofdkussen. Sst, niemand zeggen, een mannengeheimpje.

Zondagochtend schijnt de zon heerlijk. Dine moet vroeg weg. Het is openbedrijvendag en straks gaan we haar bezoeken op haar werk. Eerst gaan we zwemmen in het zwembad met de leuke glijbaan. Je imiteert mij en andere kinderen en ik zie je vloeiend leren zonder dat je het zelf weet. Eens terug buiten neem je de sleutels van me af. Je wil zelf het slot van de fietsen losmaken.

's Middags maken we croque-monsieurs. Aja, 't is mannenweekend! Dan vertrekken we naar "de politie en de brandweer" zoals je het opleidingscentrum waar Dine werkt, omschrijft. Het wordt een dolle namiddag. Je zit in politiewagens, op politiemoto's, zelfs in de cockpit van een vliegtuig. Je bent de ster van de dag, want de collega's van Dine hoorden al veel over je en ze willen je nu in levende lijve bewonderen. 

Ook oma komt op bezoek. Ze wil binnen enkele minuten ook jouw oma zijn, maar zo gaat dat niet bij jou hé? De aanpak van Bine, de zus van Dine, en Wiene, haar man, doet het ijs sneller smelten. Zeker met een paar 'pipi-mopjes". Mannenhumor hé.

Ik breng je alleen terug naar de instelling. Da's even wennen. Ook al omdat we in de andere leefgroep afscheid moeten nemen. Ik leer nog een nieuw stopwoordje van je kennen: mega. Welterusten en tot gauw Mega-Indi!

Onderweg naar huis bedenk ik dat we vergeten zijn de kruisjes op je kalender te zetten. Wout zal er morgen wel aan denken. Mannen hé ...

moederdag

Lieve Indi


Op de ontmoetingsdag van de Vlaamse Vereniging voor Pleegzorg speel je met Elke en de andere kinderen terwijl de pleegouders een lezing bijwonen over gehechtheid. 


's Middags eten we onze koffiekoeken en vertrekken we naar muziekcentrum TRIX. Daar krijgen we een volgnummer. Er zijn nog 24 wachtenden voor ons. Elke verovert de laatste plek in de zangles. Opgelucht gaan we boodschappen doen. Je helpt de kar inladen. Je kiest een tandenborstel, tandpasta, ontbijtgranen en het avondeten: frietjes! 


Je schilt mee de aardappelen en snijdt de komkommer. Na het eten gaan we nog even naar de speeltuin. Met de fiets. Je rijdt hem zelf naar buiten, maar je valt. Daar zijn voor het eerst traantjes. Ik mag je troosten.


Je keurt je tandpasta af. "Dat piekt!" We liggen even in het grote bed voor een verhaaltje van Raponsje en een liedje van mijnheer de uil. Je kiest het bovenste bed. "Ik kan niet slapen, ik ben bang," zeg je beduusd. Omdat je het blijft zeggen, haal ik je pleegpapa erbij. Zijn argumenten stellen je uiteindelijk gerust. 


Zondagochtend 5 uur. Je bent wakker, maar je doet je best rustig te blijven liggen. Om 7 uur staan we op. We nestelen ons in de zetel en kijken naar Ice Age. 
Na de film mag je onze huisgenoten wekken. Elke vergast je op gekietel. Aan de ontbijttafel open je zelf de doos ontbijtgranen. De helft ervan belandt op de grond. 


Vandaag gaan we in eigen dorp zwemmen. Met de fiets. We ontdekken de glijbaan. Iedere volgende keer dat we de trap oplopen, stijgt je zelfvertrouwen. Uiteindelijk kan je het alleen. 


's Middags lust je wel een flinke hap spaghetti. We spenderen een rustige namiddag thuis. Je speelt wat op de computer, zit achter de poezen aan en fietst met Elke naar het park. Na het avondeten vertrekken we naar het CKG. We krijgen een tube "niet piekende" tandpasta mee van Wout. Hij vertelt dat je vrijdagavond met papa en mama hebt gebeld en dat je goed kon uitleggen wat er op 14 oktober gaat gebeuren. We zetten een kruisje op je aftelkalender. Je vraagt net zo lang "en dan?" tot we aan het eind van de kalender zijn. 

Dan verras je me. "Voor jou," zeg je, en je overhandigt mij plechtig je moederdagcadeau, dat al sinds mei op de kast staat te wachten op een bestemming. Een mooi versierde foto met in rode verf een afdruk van je hand. Ik ben er heel blij mee, lieve schat, dank je wel!


Als je gaat slapen, stelt Wout voor dat we buiten even wachten bij het tweede raam van rechts. Je verschijnt met een luier op je hoofd. We zwaaien uitgebreid. Dan gaat onherroepelijk het gordijn dicht.


Tot woensdag, flinke jongen!


Zoen




Dine